kriaĉi

Etymology

krii (“to cry; to shout”) +‎ -aĉ-

Verb

kriaĉi (present kriaĉas, past kriaĉis, future kriaĉos, conditional kriaĉus, volitive kriaĉu)

1. to screech

Conjugation

Conjugation of kriaĉi present past future singular plural singular plural singular plural tense kriaĉas kriaĉis kriaĉos active participle kriaĉanta kriaĉantaj kriaĉinta kriaĉintaj kriaĉonta kriaĉontaj acc. kriaĉantan kriaĉantajn kriaĉintan kriaĉintajn kriaĉontan kriaĉontajn passive participle kriaĉata kriaĉataj kriaĉita kriaĉitaj kriaĉota kriaĉotaj acc. kriaĉatan kriaĉatajn kriaĉitan kriaĉitajn kriaĉotan kriaĉotajn nominal active participle kriaĉanto kriaĉantoj kriaĉinto kriaĉintoj kriaĉonto kriaĉontoj acc. kriaĉanton kriaĉantojn kriaĉinton kriaĉintojn kriaĉonton kriaĉontojn nominal passive participle kriaĉato kriaĉatoj kriaĉito kriaĉitoj kriaĉoto kriaĉotoj acc. kriaĉaton kriaĉatojn kriaĉiton kriaĉitojn kriaĉoton kriaĉotojn adverbial active participle kriaĉante kriaĉinte kriaĉonte adverbial passive participle kriaĉate kriaĉite kriaĉote infinitive kriaĉi imperative kriaĉu conditional kriaĉus