kanañ

See also: kanan, kanān, känän, and kɑnɑŋ

Breton

Etymology

Cognate with Cornish kana and Welsh canu.

Verb

kanañ

  1. (transitive) to sing

Inflection

Conjugation

Personal forms
Indicative Conditional Imperative
Present Imperfect Preterite Future Present Imperfect
1s kanan kanen kanis kanin kanfen kanjen -
2s kanez kanes kanjout kani kanfes kanjes kan
3s kan kane kanas kano kanfe kanje kanet
1p kanomp kanemp kanjomp kanimp kanfemp kanjemp kanomp
2p kanit kanec'h kanjoc'h kanot kanfec'h kanjec'h kanit
3p kanont kanent kanjont kanint kanfent kanjent kanent
0 kaner kaned kanjod kanor kanfed kanjed -
Impersonal forms Mutated forms
Infinitive: kanañ
Present participle: o kanañ
Past participle: kanet (auxiliary verb: kaout)
Soft mutation after a: a gan-
Mixed mutation after e: e kan-
Soft mutation after ne/na: ne/na gan-
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.