kafa

See also: káfa and kâfa

Hausa

kafā f (plural kafōfī, possessed form kafar̃)

kafā̀ (grade 1)

From Proto-Indo-European *gʷabʰ-. Cognate with Ancient Greek βάπτω (báptō).

kafa (weak verb, third-person singular past indicative kafaði, supine kafað)

to dive, to go so deep underwater that one can't be seen

Hann kafaði 20 metra undir yfirborðið.
He dived 20 meters under the surface.

kafa — active voice (germynd)

	Forms with appended personal pronoun
infinitive (nafnháttur)		að kafa
supine (sagnbót)		kafað
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		kafandi
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég kafa	við köfum	present (nútíð)	ég kafi	við köfum
	þú kafar	þið kafið		þú kafir	þið kafið
	hann, hún, það kafar	þeir, þær, þau kafa		hann, hún, það kafi	þeir, þær, þau kafi

past (þátíð)	ég kafaði	við köfuðum	past (þátíð)	ég kafaði	við köfuðum
	þú kafaðir	þið köfuðuð		þú kafaðir	þið köfuðuð
	hann, hún, það kafaði	þeir, þær, þau köfuðu		hann, hún, það kafaði	þeir, þær, þau köfuðu

imperative (boðháttur)	kafa (þú)	kafið (þið)
	kafaðu	kafiði *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Borrowed from Ottoman Turkish قهوه‎ (kahve), from Arabic قَهْوَة‎ (qahwa).

kàfa f (Cyrillic spelling ка̀фа)

Declension of kafa

From Ottoman Turkish [Term?], from Arabic قَفَاء‎ (qafāʾ).

kafa (definite accusative kafayı, plural kafalar)

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.