iustificatus
Latin
Etymology
Prefect passive participle of iustificō
Participle
iustificātus m (feminine iustificāta, neuter iustificātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | iustificātus | iustificāta | iustificātum | iustificātī | iustificātae | iustificāta | |
| genitive | iustificātī | iustificātae | iustificātī | iustificātōrum | iustificātārum | iustificātōrum | |
| dative | iustificātō | iustificātō | iustificātīs | ||||
| accusative | iustificātum | iustificātam | iustificātum | iustificātōs | iustificātās | iustificāta | |
| ablative | iustificātō | iustificātā | iustificātō | iustificātīs | |||
| vocative | iustificāte | iustificāta | iustificātum | iustificātī | iustificātae | iustificāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.