iustificaturus

Latin

Etymology

Future active participle of iustificō

Participle

iustificātūrus m (feminine iustificātūra, neuter iustificātūrum); first/second declension

  1. about to justify

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative iustificātūrus iustificātūra iustificātūrum iustificātūrī iustificātūrae iustificātūra
genitive iustificātūrī iustificātūrae iustificātūrī iustificātūrōrum iustificātūrārum iustificātūrōrum
dative iustificātūrō iustificātūrō iustificātūrīs
accusative iustificātūrum iustificātūram iustificātūrum iustificātūrōs iustificātūrās iustificātūra
ablative iustificātūrō iustificātūrā iustificātūrō iustificātūrīs
vocative iustificātūre iustificātūra iustificātūrum iustificātūrī iustificātūrae iustificātūra
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.