iussurus
Latin
Etymology
Future active participle of iubeō (“I command, order”).
Participle
iussūrus m (feminine iussūra, neuter iussūrum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | iussūrus | iussūra | iussūrum | iussūrī | iussūrae | iussūra | |
| genitive | iussūrī | iussūrae | iussūrī | iussūrōrum | iussūrārum | iussūrōrum | |
| dative | iussūrō | iussūrō | iussūrīs | ||||
| accusative | iussūrum | iussūram | iussūrum | iussūrōs | iussūrās | iussūra | |
| ablative | iussūrō | iussūrā | iussūrō | iussūrīs | |||
| vocative | iussūre | iussūra | iussūrum | iussūrī | iussūrae | iussūra | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.