irroratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of irrōrō.
Participle
irrōrātus m (feminine irrōrāta, neuter irrōrātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | irrōrātus | irrōrāta | irrōrātum | irrōrātī | irrōrātae | irrōrāta | |
| genitive | irrōrātī | irrōrātae | irrōrātī | irrōrātōrum | irrōrātārum | irrōrātōrum | |
| dative | irrōrātō | irrōrātō | irrōrātīs | ||||
| accusative | irrōrātum | irrōrātam | irrōrātum | irrōrātōs | irrōrātās | irrōrāta | |
| ablative | irrōrātō | irrōrātā | irrōrātō | irrōrātīs | |||
| vocative | irrōrāte | irrōrāta | irrōrātum | irrōrātī | irrōrātae | irrōrāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.