iocatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of iocor.
Participle
iocātus m (feminine iocāta, neuter iocātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | iocātus | iocāta | iocātum | iocātī | iocātae | iocāta | |
| genitive | iocātī | iocātae | iocātī | iocātōrum | iocātārum | iocātōrum | |
| dative | iocātō | iocātō | iocātīs | ||||
| accusative | iocātum | iocātam | iocātum | iocātōs | iocātās | iocāta | |
| ablative | iocātō | iocātā | iocātō | iocātīs | |||
| vocative | iocāte | iocāta | iocātum | iocātī | iocātae | iocāta | |
References
- iocatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- I said it in jest: haec iocatus sum, per iocum dixi
- I said it in jest: haec iocatus sum, per iocum dixi
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.