invitus
Esperanto
Verb
invitus
- conditional of inviti
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /inˈwiː.tus/, [ɪnˈwiː.tʊs]
Adjective
invītus (feminine invīta, neuter invītum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | invītus | invīta | invītum | invītī | invītae | invīta | |
| genitive | invītī | invītae | invītī | invītōrum | invītārum | invītōrum | |
| dative | invītō | invītō | invītīs | ||||
| accusative | invītum | invītam | invītum | invītōs | invītās | invīta | |
| ablative | invītō | invītā | invītō | invītīs | |||
| vocative | invīte | invīta | invītum | invītī | invītae | invīta | |
References
- invitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- invitus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- invitus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.