inustus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of inūrō.
Participle
inustus m (feminine inusta, neuter inustum); first/second declension
- burnt (in, off or away)
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | inustus | inusta | inustum | inustī | inustae | inusta | |
| genitive | inustī | inustae | inustī | inustōrum | inustārum | inustōrum | |
| dative | inustō | inustō | inustīs | ||||
| accusative | inustum | inustam | inustum | inustōs | inustās | inusta | |
| ablative | inustō | inustā | inustō | inustīs | |||
| vocative | inuste | inusta | inustum | inustī | inustae | inusta | |
References
- inustus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- inustus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- inustus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- inustus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.