intortus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of intorqueō.
Participle
intortus m (feminine intorta, neuter intortum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | intortus | intorta | intortum | intortī | intortae | intorta | |
| genitive | intortī | intortae | intortī | intortōrum | intortārum | intortōrum | |
| dative | intortō | intortō | intortīs | ||||
| accusative | intortum | intortam | intortum | intortōs | intortās | intorta | |
| ablative | intortō | intortā | intortō | intortīs | |||
| vocative | intorte | intorta | intortum | intortī | intortae | intorta | |
Descendants
References
- intortus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- intortus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.