intermittens

Latin

Etymology

Present participle of intermittō.

Participle

intermittēns m, f, n (genitive intermittentis); third declension

  1. interrupting

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative intermittēns intermittentēs intermittentia
genitive intermittentis intermittentium
dative intermittentī intermittentibus
accusative intermittentem intermittēns intermittentēs, intermittentīs intermittentia
ablative intermittente, intermittentī1 intermittentibus
vocative intermittēns intermittentēs intermittentia

1When used purely as an adjective.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.