intermissurus

Latin

Etymology

Future active participle of intermittō.

Participle

intermissūrus m (feminine intermissūra, neuter intermissūrum); first/second declension

  1. about to interrupt

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative intermissūrus intermissūra intermissūrum intermissūrī intermissūrae intermissūra
genitive intermissūrī intermissūrae intermissūrī intermissūrōrum intermissūrārum intermissūrōrum
dative intermissūrō intermissūrō intermissūrīs
accusative intermissūrum intermissūram intermissūrum intermissūrōs intermissūrās intermissūra
ablative intermissūrō intermissūrā intermissūrō intermissūrīs
vocative intermissūre intermissūra intermissūrum intermissūrī intermissūrae intermissūra
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.