intercalatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of intercalō.
Participle
intercalātus m (feminine intercalāta, neuter intercalātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | intercalātus | intercalāta | intercalātum | intercalātī | intercalātae | intercalāta | |
| genitive | intercalātī | intercalātae | intercalātī | intercalātōrum | intercalātārum | intercalātōrum | |
| dative | intercalātō | intercalātō | intercalātīs | ||||
| accusative | intercalātum | intercalātam | intercalātum | intercalātōs | intercalātās | intercalāta | |
| ablative | intercalātō | intercalātā | intercalātō | intercalātīs | |||
| vocative | intercalāte | intercalāta | intercalātum | intercalātī | intercalātae | intercalāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.