insultans
Latin
Etymology
Present participle of īnsultō.
Participle
īnsultāns m, f, n (genitive īnsultantis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | īnsultāns | īnsultantēs | īnsultantia | ||
| genitive | īnsultantis | īnsultantium | |||
| dative | īnsultantī | īnsultantibus | |||
| accusative | īnsultantem | īnsultāns | īnsultantēs, īnsultantīs | īnsultantia | |
| ablative | īnsultante, īnsultantī1 | īnsultantibus | |||
| vocative | īnsultāns | īnsultantēs | īnsultantia | ||
1When used purely as an adjective.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.