instaurans
Latin
Etymology
Present participle of īnstaurō.
Participle
īnstaurāns m, f, n (genitive īnstaurantis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | īnstaurāns | īnstaurantēs | īnstaurantia | ||
| genitive | īnstaurantis | īnstaurantium | |||
| dative | īnstaurantī | īnstaurantibus | |||
| accusative | īnstaurantem | īnstaurāns | īnstaurantēs, īnstaurantīs | īnstaurantia | |
| ablative | īnstaurante, īnstaurantī1 | īnstaurantibus | |||
| vocative | īnstaurāns | īnstaurantēs | īnstaurantia | ||
1When used purely as an adjective.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.