insolubilis
Latin
Etymology
from in- + solūbilis.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /in.soˈluː.bi.lis/, [ĩː.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]
Adjective
īnsolūbilis (neuter īnsolūbile); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | īnsolūbilis | īnsolūbile | īnsolūbilēs | īnsolūbilia | |
| genitive | īnsolūbilis | īnsolūbilium | |||
| dative | īnsolūbilī | īnsolūbilibus | |||
| accusative | īnsolūbilem | īnsolūbile | īnsolūbilēs | īnsolūbilia | |
| ablative | īnsolūbilī | īnsolūbilibus | |||
| vocative | īnsolūbilis | īnsolūbile | īnsolūbilēs | īnsolūbilia | |
References
- insolubilis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- insolubilis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.