insinuans
Latin
Etymology
Present participle of īnsinuō.
Participle
īnsinuāns m, f, n (genitive īnsinuantis); third declension
- penetrating etc.
- insinuating
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | īnsinuāns | īnsinuantēs | īnsinuantia | ||
| genitive | īnsinuantis | īnsinuantium | |||
| dative | īnsinuantī | īnsinuantibus | |||
| accusative | īnsinuantem | īnsinuāns | īnsinuantēs, īnsinuantīs | īnsinuantia | |
| ablative | īnsinuante, īnsinuantī1 | īnsinuantibus | |||
| vocative | īnsinuāns | īnsinuantēs | īnsinuantia | ||
1When used purely as an adjective.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.