inrutus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of inruō.
Participle
inrutus m (feminine inruta, neuter inrutum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | inrutus | inruta | inrutum | inrutī | inrutae | inruta | |
| genitive | inrutī | inrutae | inrutī | inrutōrum | inrutārum | inrutōrum | |
| dative | inrutō | inrutō | inrutīs | ||||
| accusative | inrutum | inrutam | inrutum | inrutōs | inrutās | inruta | |
| ablative | inrutō | inrutā | inrutō | inrutīs | |||
| vocative | inrute | inruta | inrutum | inrutī | inrutae | inruta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.