inquilino
Italian
Etymology
From Latin inquilīnus.
Pronunciation
- IPA(key): /in.kwiˈli.no/, [iŋkwiˈl̺iːn̺o]
- Stress: inquilìno
- Hyphenation: in‧qui‧li‧no
Noun
inquilino m (plural inquilini, feminine inquilina)
Derived terms
Related terms
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /in.kʷiˈliː.noː/, [ɪŋ.kᶣɪˈliː.noː]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /in.kwiˈli.no/, [iŋ.kwiˈliː.no]
Etymology 1
inquilīnus (“tenant”) + -ō (1st conjugation verbal suffix)
Verb
inquilīnō (present infinitive inquilīnāre, perfect active inquilīnāvī, supine inquilīnātum); first conjugation, no passive
- (intransitive) I am a tenant
Conjugation
| Conjugation of inquilino (first conjugation, active only) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | inquilīnō | inquilīnās | inquilīnat | inquilīnāmus | inquilīnātis | inquilīnant |
| imperfect | inquilīnābam | inquilīnābās | inquilīnābat | inquilīnābāmus | inquilīnābātis | inquilīnābant | |
| future | inquilīnābō | inquilīnābis | inquilīnābit | inquilīnābimus | inquilīnābitis | inquilīnābunt | |
| perfect | inquilīnāvī | inquilīnāvistī | inquilīnāvit | inquilīnāvimus | inquilīnāvistis | inquilīnāvērunt, inquilīnāvēre | |
| pluperfect | inquilīnāveram | inquilīnāverās | inquilīnāverat | inquilīnāverāmus | inquilīnāverātis | inquilīnāverant | |
| future perfect | inquilīnāverō | inquilīnāveris | inquilīnāverit | inquilīnāverimus | inquilīnāveritis | inquilīnāverint | |
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | inquilīnem | inquilīnēs | inquilīnet | inquilīnēmus | inquilīnētis | inquilīnent |
| imperfect | inquilīnārem | inquilīnārēs | inquilīnāret | inquilīnārēmus | inquilīnārētis | inquilīnārent | |
| perfect | inquilīnāverim | inquilīnāverīs | inquilīnāverit | inquilīnāverīmus | inquilīnāverītis | inquilīnāverint | |
| pluperfect | inquilīnāvissem | inquilīnāvissēs | inquilīnāvisset | inquilīnāvissēmus | inquilīnāvissētis | inquilīnāvissent | |
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | inquilīnā | — | — | inquilīnāte | — |
| future | — | inquilīnātō | inquilīnātō | — | inquilīnātōte | inquilīnantō | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | inquilīnāre | inquilīnāvisse | inquilīnātūrus esse | — | — | — | |
| participles | inquilīnāns | — | inquilīnātūrus | — | — | — | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| nominative | genitive | dative/ablative | accusative | accusative | ablative | ||
| inquilīnāre | inquilīnandī | inquilīnandō | inquilīnandum | inquilīnātum | inquilīnātū | ||
Derived terms
- inquilīnātus (Late Latin)
References
- inquilino in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- inquilino in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
Etymology 2
See etymology on the main entry.
Noun
inquilīnō m
- dative singular of inquilīnus
- ablative singular of inquilīnus
Portuguese
Etymology
From Latin inquilīnus (“tenant”, “lodger”).
Noun
inquilino m (plural inquilinos, feminine inquilina, feminine plural inquilinas)
- tenant (one who pays a fee to use land or live somewhere)
- (biology) inquiline (animal that lives commensally in the dwelling place of another animal)
Spanish
Etymology
From Latin inquilīnus (“tenant”, “lodger”).
Pronunciation
- IPA(key): /inkiˈlino/, [ĩŋkiˈlino]
Noun
inquilino m (plural inquilinos, feminine inquilina, feminine plural inquilinas)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.