inolitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of inolescō.
Participle
inolitus m (feminine inolita, neuter inolitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | inolitus | inolita | inolitum | inolitī | inolitae | inolita | |
| genitive | inolitī | inolitae | inolitī | inolitōrum | inolitārum | inolitōrum | |
| dative | inolitō | inolitō | inolitīs | ||||
| accusative | inolitum | inolitam | inolitum | inolitōs | inolitās | inolita | |
| ablative | inolitō | inolitā | inolitō | inolitīs | |||
| vocative | inolite | inolita | inolitum | inolitī | inolitae | inolita | |
References
- inolitus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.