innominatus
Latin
Etymology
Adjective
innōminātus (feminine innōmināta, neuter innōminātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | innōminātus | innōmināta | innōminātum | innōminātī | innōminātae | innōmināta | |
| genitive | innōminātī | innōminātae | innōminātī | innōminātōrum | innōminātārum | innōminātōrum | |
| dative | innōminātō | innōminātō | innōminātīs | ||||
| accusative | innōminātum | innōminātam | innōminātum | innōminātōs | innōminātās | innōmināta | |
| ablative | innōminātō | innōminātā | innōminātō | innōminātīs | |||
| vocative | innōmināte | innōmināta | innōminātum | innōminātī | innōminātae | innōmināta | |
References
- innominatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- innominatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.