inlaqueatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of inlaqueō.
Participle
inlaqueātus m (feminine inlaqueāta, neuter inlaqueātum); first/second declension
- Alternative form of illaqueātus
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | inlaqueātus | inlaqueāta | inlaqueātum | inlaqueātī | inlaqueātae | inlaqueāta | |
| genitive | inlaqueātī | inlaqueātae | inlaqueātī | inlaqueātōrum | inlaqueātārum | inlaqueātōrum | |
| dative | inlaqueātō | inlaqueātō | inlaqueātīs | ||||
| accusative | inlaqueātum | inlaqueātam | inlaqueātum | inlaqueātōs | inlaqueātās | inlaqueāta | |
| ablative | inlaqueātō | inlaqueātā | inlaqueātō | inlaqueātīs | |||
| vocative | inlaqueāte | inlaqueāta | inlaqueātum | inlaqueātī | inlaqueātae | inlaqueāta | |
References
- inlaqueatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- inlaqueatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.