initum
Latin
Etymology
Perfect passive participle of ineō.
Participle
initus m (feminine inita, neuter initum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | initus | inita | initum | initī | initae | inita | |
| genitive | initī | initae | initī | initōrum | initārum | initōrum | |
| dative | initō | initō | initīs | ||||
| accusative | initum | initam | initum | initōs | initās | inita | |
| ablative | initō | initā | initō | initīs | |||
| vocative | inite | inita | initum | initī | initae | inita | |
Verb
initum
- supine of ineō
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.