ingravatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of ingravō.
Participle
ingravātus m (feminine ingravāta, neuter ingravātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ingravātus | ingravāta | ingravātum | ingravātī | ingravātae | ingravāta | |
| genitive | ingravātī | ingravātae | ingravātī | ingravātōrum | ingravātārum | ingravātōrum | |
| dative | ingravātō | ingravātō | ingravātīs | ||||
| accusative | ingravātum | ingravātam | ingravātum | ingravātōs | ingravātās | ingravāta | |
| ablative | ingravātō | ingravātā | ingravātō | ingravātīs | |||
| vocative | ingravāte | ingravāta | ingravātum | ingravātī | ingravātae | ingravāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.