indultus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of indulgeō.
Participle
indultus m (feminine indulta, neuter indultum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | indultus | indulta | indultum | indultī | indultae | indulta | |
| genitive | indultī | indultae | indultī | indultōrum | indultārum | indultōrum | |
| dative | indultō | indultō | indultīs | ||||
| accusative | indultum | indultam | indultum | indultōs | indultās | indulta | |
| ablative | indultō | indultā | indultō | indultīs | |||
| vocative | indulte | indulta | indultum | indultī | indultae | indulta | |
References
- indultus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- indultus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- indultus in Ramminger, Johann (accessed 16 July 2016) Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700, pre-publication website, 2005-2016
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.