indignor
Latin
Etymology
From indignus (“shameful”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /inˈdiɡ.nor/, [ɪnˈdɪŋ.nɔr]
Verb
indignor (present infinitive indignārī, perfect active indignātus sum); first conjugation, deponent
Inflection
| Conjugation of indignor (first conjugation, deponent) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | indignor | indignāris, indignāre | indignātur | indignāmur | indignāminī | indignantur |
| imperfect | indignābar | indignābāris, indignābāre | indignābātur | indignābāmur | indignābāminī | indignābantur | |
| future | indignābor | indignāberis, indignābere | indignābitur | indignābimur | indignābiminī | indignābuntur | |
| perfect | indignātus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | indignātus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | indignātus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | indigner | indignēris, indignēre | indignētur | indignēmur | indignēminī | indignentur |
| imperfect | indignārer | indignārēris, indignārēre | indignārētur | indignārēmur | indignārēminī | indignārentur | |
| perfect | indignātus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | indignātus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | indignāre | — | — | indignāminī | — |
| future | — | indignātor | indignātor | — | — | indignantor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | indignārī, indignārier1 | indignātus esse | indignātūrus esse | — | — | — | |
| participles | indignāns | indignātus | indignātūrus | — | — | indignandus | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| nominative | genitive | dative/ablative | accusative | accusative | ablative | ||
| indignārī, indignārier1 | indignandī | indignandō | indignandum | indignātum | indignātū | ||
1The present passive infinitive in -ier is a rare poetic form which is attested for this verb.
Derived terms
- indignābundus
- indignāns
- indignātiō
- indignātiuncula
Descendants
References
- indignor in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- indignor in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- indignor in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.