incontradicibilis
Latin
Etymology
From in- + contrādīcibilis.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /in.kon.traː.diːˈki.bi.lis/, [ɪŋ.kɔn.traː.diːˈkɪ.bɪ.lɪs]
Adjective
incontrādīcibilis (neuter incontrādīcibile); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | incontrādīcibilis | incontrādīcibile | incontrādīcibilēs | incontrādīcibilia | |
| genitive | incontrādīcibilis | incontrādīcibilium | |||
| dative | incontrādīcibilī | incontrādīcibilibus | |||
| accusative | incontrādīcibilem | incontrādīcibile | incontrādīcibilēs | incontrādīcibilia | |
| ablative | incontrādīcibilī | incontrādīcibilibus | |||
| vocative | incontrādīcibilis | incontrādīcibile | incontrādīcibilēs | incontrādīcibilia | |
References
- incontradicibilis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- incontradicibilis in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- incontradicibilis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.