inconsutilis
Latin
Etymology
From in- + cōnsūtilis.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /in.konˈsuː.ti.lis/, [ɪŋ.kõːˈsuː.tɪ.lɪs]
Adjective
incōnsūtilis (neuter incōnsūtile); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | incōnsūtilis | incōnsūtile | incōnsūtilēs | incōnsūtilia | |
| genitive | incōnsūtilis | incōnsūtilium | |||
| dative | incōnsūtilī | incōnsūtilibus | |||
| accusative | incōnsūtilem | incōnsūtile | incōnsūtilēs | incōnsūtilia | |
| ablative | incōnsūtilī | incōnsūtilibus | |||
| vocative | incōnsūtilis | incōnsūtile | incōnsūtilēs | incōnsūtilia | |
References
- inconsutilis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- inconsutilis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- inconsutilis in Ramminger, Johann (accessed 16 July 2016) Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700, pre-publication website, 2005-2016
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.