inauratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of inaurō (“gild”).
Participle
inaurātus m (feminine inaurāta, neuter inaurātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | inaurātus | inaurāta | inaurātum | inaurātī | inaurātae | inaurāta | |
| genitive | inaurātī | inaurātae | inaurātī | inaurātōrum | inaurātārum | inaurātōrum | |
| dative | inaurātō | inaurātō | inaurātīs | ||||
| accusative | inaurātum | inaurātam | inaurātum | inaurātōs | inaurātās | inaurāta | |
| ablative | inaurātō | inaurātā | inaurātō | inaurātīs | |||
| vocative | inaurāte | inaurāta | inaurātum | inaurātī | inaurātae | inaurāta | |
References
- inauratus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- inauratus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- inauratus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- inauratus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.