impermixtus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of impermisceō.
Participle
impermixtus m (feminine impermixta, neuter impermixtum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | impermixtus | impermixta | impermixtum | impermixtī | impermixtae | impermixta | |
| genitive | impermixtī | impermixtae | impermixtī | impermixtōrum | impermixtārum | impermixtōrum | |
| dative | impermixtō | impermixtō | impermixtīs | ||||
| accusative | impermixtum | impermixtam | impermixtum | impermixtōs | impermixtās | impermixta | |
| ablative | impermixtō | impermixtā | impermixtō | impermixtīs | |||
| vocative | impermixte | impermixta | impermixtum | impermixtī | impermixtae | impermixta | |
References
- impermixtus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- impermixtus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.