imparatus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /im.paˈraː.tus/, [ɪm.paˈraː.tʊs]
Adjective
imparātus (feminine imparāta, neuter imparātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | imparātus | imparāta | imparātum | imparātī | imparātae | imparāta | |
| genitive | imparātī | imparātae | imparātī | imparātōrum | imparātārum | imparātōrum | |
| dative | imparātō | imparātō | imparātīs | ||||
| accusative | imparātum | imparātam | imparātum | imparātōs | imparātās | imparāta | |
| ablative | imparātō | imparātā | imparātō | imparātīs | |||
| vocative | imparāte | imparāta | imparātum | imparātī | imparātae | imparāta | |
References
- imparatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- imparatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- imparatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- imparatus in Ramminger, Johann (accessed 16 July 2016) Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700, pre-publication website, 2005-2016
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.