imaginatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of imāginor.
Participle
imāginātus m (feminine imāgināta, neuter imāginātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | imāginātus | imāgināta | imāginātum | imāginātī | imāginātae | imāgināta | |
| genitive | imāginātī | imāginātae | imāginātī | imāginātōrum | imāginātārum | imāginātōrum | |
| dative | imāginātō | imāginātō | imāginātīs | ||||
| accusative | imāginātum | imāginātam | imāginātum | imāginātōs | imāginātās | imāgināta | |
| ablative | imāginātō | imāginātā | imāginātō | imāginātīs | |||
| vocative | imāgināte | imāgināta | imāginātum | imāginātī | imāginātae | imāgināta | |
Descendants
- English: imaginate
References
- imaginatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.