habitatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of habitō (“reside, inhabit”).
Participle
habitātus m (feminine habitāta, neuter habitātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | habitātus | habitāta | habitātum | habitātī | habitātae | habitāta | |
| genitive | habitātī | habitātae | habitātī | habitātōrum | habitātārum | habitātōrum | |
| dative | habitātō | habitātō | habitātīs | ||||
| accusative | habitātum | habitātam | habitātum | habitātōs | habitātās | habitāta | |
| ablative | habitātō | habitātā | habitātō | habitātīs | |||
| vocative | habitāte | habitāta | habitātum | habitātī | habitātae | habitāta | |
References
- habitatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.