gurdus
Latin
Etymology
Possibly of Iberian origin.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈɡur.dus/, [ˈɡʊr.dʊs]
Noun
gurdus m (genitive gurdī); second declension
- a dolt, jolterhead, numbskull, blockhead, oaf, dullard, or lout
- (Can we find and add a quotation of Decimus Laberius to this entry?)
- Gellius, Noctes Atticae 16.7.8
- Item in Cacomnemone: Hic est (inquit) ille gurdus, quem ego me abhinc menses duos ex Africa venientem excepisse tibi narravi.
- And in (Laberius') The Forgetful Man: This is that dolt (gurdus) who, when two months ago from Africa I came, did meet me here, as I did say.
- Item in Cacomnemone: Hic est (inquit) ille gurdus, quem ego me abhinc menses duos ex Africa venientem excepisse tibi narravi.
- c. 95 CE, Quintilian, Institutio Oratoria 1.5.57
- Et gurdos, quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi.
- While I have heard that gurdus, which is colloquially used in the sense of “stupid,” is derived from Spain.
- Et gurdos, quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi.
Declension
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | gurdus | gurdī |
| genitive | gurdī | gurdōrum |
| dative | gurdō | gurdīs |
| accusative | gurdum | gurdōs |
| ablative | gurdō | gurdīs |
| vocative | gurde | gurdī |
Synonyms
- (dolt, jolterhead, numskull, blockhead, oaf, dullard, lout): caudex
Derived terms
- gurdōnicus
Descendants
References
- gurdus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- gurdus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- gurdus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette, page 728/1
- “gurdus” on page 778/2 of the Oxford Latin Dictionary (1st ed., 1968–82)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.