gratulans
Latin
Etymology
Present participle of grātulor.
Participle
grātulāns m, f, n (genitive grātulantis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | grātulāns | grātulantēs | grātulantia | ||
| genitive | grātulantis | grātulantium | |||
| dative | grātulantī | grātulantibus | |||
| accusative | grātulantem | grātulāns | grātulantēs, grātulantīs | grātulantia | |
| ablative | grātulante, grātulantī1 | grātulantibus | |||
| vocative | grātulāns | grātulantēs | grātulantia | ||
1When used purely as an adjective.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.