foedatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of foedō.
Participle
foedātus m (feminine foedāta, neuter foedātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | foedātus | foedāta | foedātum | foedātī | foedātae | foedāta | |
| genitive | foedātī | foedātae | foedātī | foedātōrum | foedātārum | foedātōrum | |
| dative | foedātō | foedātō | foedātīs | ||||
| accusative | foedātum | foedātam | foedātum | foedātōs | foedātās | foedāta | |
| ablative | foedātō | foedātā | foedātō | foedātīs | |||
| vocative | foedāte | foedāta | foedātum | foedātī | foedātae | foedāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.