festinatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of festīnō.
Participle
festīnātus m (feminine festīnāta, neuter festīnātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | festīnātus | festīnāta | festīnātum | festīnātī | festīnātae | festīnāta | |
| genitive | festīnātī | festīnātae | festīnātī | festīnātōrum | festīnātārum | festīnātōrum | |
| dative | festīnātō | festīnātō | festīnātīs | ||||
| accusative | festīnātum | festīnātam | festīnātum | festīnātōs | festīnātās | festīnāta | |
| ablative | festīnātō | festīnātā | festīnātō | festīnātīs | |||
| vocative | festīnāte | festīnāta | festīnātum | festīnātī | festīnātae | festīnāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.