fanitalis
Latin
Etymology
From fānum (“temple, sanctuary”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /faː.niˈtaː.lis/, [faː.nɪˈtaː.lɪs]
Adjective
fānitālis (neuter fānitāle); third declension
- Of or pertaining to a temple
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | fānitālis | fānitāle | fānitālēs | fānitālia | |
| genitive | fānitālis | fānitālium | |||
| dative | fānitālī | fānitālibus | |||
| accusative | fānitālem | fānitāle | fānitālēs, fānitālīs | fānitālia | |
| ablative | fānitālī | fānitālibus | |||
| vocative | fānitālis | fānitāle | fānitālēs | fānitālia | |
Related terms
References
- fanitalis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- fanitalis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.