eruptus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of ērumpō.
Participle
ēruptus m (feminine ērupta, neuter ēruptum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ēruptus | ērupta | ēruptum | ēruptī | ēruptae | ērupta | |
| genitive | ēruptī | ēruptae | ēruptī | ēruptōrum | ēruptārum | ēruptōrum | |
| dative | ēruptō | ēruptō | ēruptīs | ||||
| accusative | ēruptum | ēruptam | ēruptum | ēruptōs | ēruptās | ērupta | |
| ablative | ēruptō | ēruptā | ēruptō | ēruptīs | |||
| vocative | ērupte | ērupta | ēruptum | ēruptī | ēruptae | ērupta | |
Descendants
References
- eruptus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- eruptus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- eruptus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.