emunctorium
Latin
Noun
ēmunctōrium n (genitive ēmunctōriī); second declension
- (pair of) snuffers
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | ēmunctōrium | ēmunctōria |
| genitive | ēmunctōriī | ēmunctōriōrum |
| dative | ēmunctōriō | ēmunctōriīs |
| accusative | ēmunctōrium | ēmunctōria |
| ablative | ēmunctōriō | ēmunctōriīs |
| vocative | ēmunctōrium | ēmunctōria |
References
- emunctorium in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- emunctorium in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.