efformatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of efformō.
Participle
efformātus m (feminine efformāta, neuter efformātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | efformātus | efformāta | efformātum | efformātī | efformātae | efformāta | |
| genitive | efformātī | efformātae | efformātī | efformātōrum | efformātārum | efformātōrum | |
| dative | efformātō | efformātō | efformātīs | ||||
| accusative | efformātum | efformātam | efformātum | efformātōs | efformātās | efformāta | |
| ablative | efformātō | efformātā | efformātō | efformātīs | |||
| vocative | efformāte | efformāta | efformātum | efformātī | efformātae | efformāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.