dziedzic

See also: Dziedzic

Polish

Etymology

From Proto-Slavic *dědiťь.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈd͡ʑɛ.d͡ʑit͡s/
Audio (file)

Noun

dziedzic m pers (feminine dziedziczka)

heir, inheritor, successor
landlord, laird, squire

Declension

declension of dziedzic

	singular	plural
nominative	dziedzic	dziedzice/dziedzicowie
genitive	dziedzica	dziedziców
dative	dziedzicowi	dziedzicom
accusative	dziedzica	dziedziców
instrumental	dziedzicem	dziedzicami
locative	dziedzicu	dziedzicach
vocative	dziedzicu	dziedzice/dziedzicowie

Derived terms

(verb) dziedziczyć
(noun) dziedzictwo
(adjective) dziedziczny

Synonyms

(heir): spadkobierca
(successor): następca, sukcesor
(landlord): gospodarz, ziemianin

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.