duken
Middle Dutch
Etymology
From Old Dutch *dūkan, from Proto-Germanic *dūkaną.
Verb
duken
Inflection
| Strong class 1 | ||
|---|---|---|
| Infinitive | duken | |
| 3rd sg. past | dôoc | |
| 3rd pl. past | dōken | |
| Past participle | gedōken | |
| Infinitive | duken | |
| In genitive | dukens | |
| In dative | dukene | |
| Indicative | Present | Past |
| 1st singular | duke | dôoc |
| 2nd singular | duucs, dukes | dōocs, dōkes |
| 3rd singular | duuct, duket | dôoc |
| 1st plural | duken | dōken |
| 2nd plural | duuct, duket | dōoct, dōket |
| 3rd plural | duken | dōken |
| Subjunctive | Present | Past |
| 1st singular | duke | dōke |
| 2nd singular | duucs, dukes | dōkes |
| 3rd singular | duke | dōke |
| 1st plural | duken | dōken |
| 2nd plural | duuct, duket | dōket |
| 3rd plural | duken | dōken |
| Imperative | Present | |
| Singular | duuc, duke | |
| Plural | duuct, duket | |
| Present | Past | |
| Participle | dukende | gedōken |
Descendants
Further reading
- “duken”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
- “duken”, in Middelnederlandsch Woordenboek, 1929
Norwegian Bokmål
Noun
duken m
- definite singular of duk
Norwegian Nynorsk
Noun
duken m
- definite singular of duk
Swedish
Noun
duken
- definite singular of duk
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.