draen
Breton
Etymology
From Proto-Celtic *dragenā (“sloetree, blackthorn, Prunus spinosa”) (compare Old Irish draigen).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈdʁɛːn/
Noun
draen f (plural drein, singulative draenenn)
Mutation
Mutation of draen
Old High German
Etymology
From Proto-Germanic *þrēaną, akin to Old Saxon thrāian, Old English þrāwan.
Verb
drāen
Conjugation
Conjugation of drāen (weak class 1)
| infinitive | drāen | |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st person singular | drāu | drāta |
| 2nd person singular | drāis | drātos |
| 3rd person singular | drāit | drāta |
| 1st person plural | drāem, drāemes | drātum, drātumes |
| 2nd person plural | drāet | drātut |
| 3rd person plural | drāent | drātun |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | drāe | drāti |
| 2nd person singular | drāes | drātis |
| 3rd person singular | drāe | drāti |
| 1st person plural | drāem, drāemes | drātim, drātimes |
| 2nd person plural | drāet | drātit |
| 3rd person plural | drāen | drātin |
| imperative | present | |
| singular | drāi | |
| plural | drāet | |
| participle | present | past |
| drāenti | gidrāt | |
Descendants
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.