dominulus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /doˈmi.nu.lus/, [dɔˈmɪ.nʊ.ɫʊs]
Adjective
dominulus (feminine dominula, neuter dominulum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dominulus | dominula | dominulum | dominulī | dominulae | dominula | |
| genitive | dominulī | dominulae | dominulī | dominulōrum | dominulārum | dominulōrum | |
| dative | dominulō | dominulō | dominulīs | ||||
| accusative | dominulum | dominulam | dominulum | dominulōs | dominulās | dominula | |
| ablative | dominulō | dominulā | dominulō | dominulīs | |||
| vocative | dominule | dominula | dominulum | dominulī | dominulae | dominula | |
Related terms
References
- dominulus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- dominulus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- dominulus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.