diutinus
Latin
Etymology
From diū + -tinus.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /diˈuː.ti.nus/, [dɪˈuː.tɪ.nʊs]
Adjective
diūtinus (feminine diūtina, neuter diūtinum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | diūtinus | diūtina | diūtinum | diūtinī | diūtinae | diūtina | |
| genitive | diūtinī | diūtinae | diūtinī | diūtinōrum | diūtinārum | diūtinōrum | |
| dative | diūtinō | diūtinō | diūtinīs | ||||
| accusative | diūtinum | diūtinam | diūtinum | diūtinōs | diūtinās | diūtina | |
| ablative | diūtinō | diūtinā | diūtinō | diūtinīs | |||
| vocative | diūtine | diūtina | diūtinum | diūtinī | diūtinae | diūtina | |
References
- diutinus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- diutinus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- diutinus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.