distortus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of distorqueō.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /disˈtor.tus/, [dɪsˈtɔr.tʊs]
Participle
distortus m (feminine distorta, neuter distortum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | distortus | distorta | distortum | distortī | distortae | distorta | |
| genitive | distortī | distortae | distortī | distortōrum | distortārum | distortōrum | |
| dative | distortō | distortō | distortīs | ||||
| accusative | distortum | distortam | distortum | distortōs | distortās | distorta | |
| ablative | distortō | distortā | distortō | distortīs | |||
| vocative | distorte | distorta | distortum | distortī | distortae | distorta | |
Derived terms
Descendants
References
- distortus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- distortus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- distortus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- distortus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.