dissutus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of dissuō.
Participle
dissūtus m (feminine dissūta, neuter dissūtum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dissūtus | dissūta | dissūtum | dissūtī | dissūtae | dissūta | |
| genitive | dissūtī | dissūtae | dissūtī | dissūtōrum | dissūtārum | dissūtōrum | |
| dative | dissūtō | dissūtō | dissūtīs | ||||
| accusative | dissūtum | dissūtam | dissūtum | dissūtōs | dissūtās | dissūta | |
| ablative | dissūtō | dissūtā | dissūtō | dissūtīs | |||
| vocative | dissūte | dissūta | dissūtum | dissūtī | dissūtae | dissūta | |
References
- dissutus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- dissutus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- dissutus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.