disperitus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of dispereō.

Participle

disperitus m (feminine disperita, neuter disperitum); first/second declension

  1. perished

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative disperitus disperita disperitum disperitī disperitae disperita
genitive disperitī disperitae disperitī disperitōrum disperitārum disperitōrum
dative disperitō disperitō disperitīs
accusative disperitum disperitam disperitum disperitōs disperitās disperita
ablative disperitō disperitā disperitō disperitīs
vocative disperite disperita disperitum disperitī disperitae disperita
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.